Almere Bruist artikelen
Hieronder vind je alle artikelen van Joyce van Helden die in verkorte vorm in “Almere Bruist” zijn verschenen.
“Ik wil een uitvaart regelen”
De telefoon gaat. Het is acht uur ’s morgens als ik opneem: “Uitvaartverzorging Almere, met Joyce van Helden.”
Aan de andere kant van de lijn hoor ik een zwakke, trillerige stem: “Ik wil een uitvaart regelen.”
In eerste instantie begrijp ik hem niet goed.
“Is er iemand overleden?” vraag ik.
“Nee,” zegt hij zacht. “Het gaat over mezelf.”
Niet veel later rijd ik naar hem toe. Ik weet nog niet precies wat ik kan verwachten. Als ik binnenkom, zie ik een kwetsbare man. Moe. Verdrietig. Alleen.
Hij wil koffie zetten, maar ik zie dat het hem moeite kost. Dus maak ik twee kopjes koffie. Eén voor hem. Eén voor mij.
En dan begint hij te vertellen.
Zijn vrouw lag in het ziekenhuis. Iedere dag ging hij met de bus naar haar toe. Tot de dag waarop hij werd aangereden door een scooter of fatbike. Hij brak zijn heup en belandde zelf in het ziekenhuis. Terwijl hij daar lag, overleed zijn vrouw.
Een echt afscheid hebben ze nooit meer gehad.
Na zijn ziekenhuisopname kon hij niet meer terug naar huis. Hij verhuisde naar een woonzorgcentrum. Geen kinderen. Nauwelijks mensen om hem heen. Alleen herinneringen aan een mooi leven samen.
Hij had inmiddels met zijn huisarts gesproken over euthanasie. Voor hem voelde het leven niet meer compleet zonder haar.
“Een uitvaart hoeft niet,” zei hij tegen me. “Er komt toch niemand.”
Hij wilde alleen gecremeerd worden.
Ik beloofde hem dat ik hem zelf zou verzorgen en zelf zou overbrengen naar het crematorium. Daarna vroeg ik hem wat hij met zijn as wilde.
“Dat maakt me eigenlijk niet uit,” zei hij.
Ik vroeg waar zijn vrouw was uitgestrooid.
“Over de Noordzee.”
Dus zei ik: “Dan zorg ik dat u daar ook komt.”
En zo gebeurde het ook.
Het was geen groot afscheid. Geen volle aula. Geen muziek. Alleen de zee.
Maar soms is klein… precies goed.
