Wat mensen niet zien achter een uitvaart

Veel mensen vinden het vak van uitvaartverzorger bijzonder. Dat begrijp ik. Ik heb er zelf geen moment spijt van gehad. Maar wat veel mensen niet zien, is wat er achter de schermen gebeurt.

Ik kom bij heel verschillende families. Regelmatig overlijdt iemand op hoge leeftijd en voelt het overlijden, naast het verdriet, ook als een opluchting. Een opluchting dat iemand niet langer hoeft te lijden. Maar soms is een overlijden totaal onverwacht. Dan zie ik boosheid, ongeloof, machteloosheid en intens verdriet. Mensen weten vaak niet waar ze moeten beginnen.

Juist daarom krijg ik bijna iedere week een e-mail van iemand die graag stage wil lopen. Dat begrijp ik. Het is een prachtig vak. Maar achter de schermen brengt het ook een grote verantwoordelijkheid met zich mee.

Een tijd geleden begeleid ik de uitvaart van een man die zichzelf van het leven heeft beroofd. Nadat zijn lichaam is vrijgegeven, haal ik hem op in Amsterdam. Ik zie direct dat het geen eenvoudige verzorging wordt. Toch willen zijn twee dochters heel graag afscheid nemen van hun vader. Ik doe er alles aan om hem zo mooi mogelijk te verzorgen. Wanneer de dochters hem zien, zien ze rust op zijn gezicht. En eerlijk gezegd zie ik dat zelf ook. Dat zijn de momenten waarop ik weet waarom ik dit werk doe.

Terwijl de familie afscheid neemt, ben ik achter de schermen vooral bezig met telefoontjes, papierwerk en het regelen van alle benodigde toestemming. Omdat het om een onnatuurlijk overlijden gaat, duurt alles veel langer dan normaal.

Op de dag van de uitvaart heb ik nog steeds geen verlof voor de crematie. Dan word ik gebeld. De uitvaart dreigt niet door te gaan omdat justitie opnieuw onderzoek wil doen.

Ik ben boos en zeg: “Als u wilt dat deze uitvaart niet doorgaat, dan komt u dat zelf maar aan deze twee dochters vertellen. Ik ga dat niet doen. Ik ga niet vlak voor het afscheid vertellen dat er opnieuw onderzoek wordt gedaan en dat zij daarbij in beeld zijn. Als u vindt dat dit nodig is, dan komt u maar hierheen en vertelt u het ze zelf.”

Even later gaat mijn telefoon opnieuw.

De toestemming is er alsnog.

De uitvaart kan doorgaan.

Mensen zien vaak alleen de ceremonie. De bloemen, de muziek en het afscheid. Maar achter de schermen gebeurt soms zoveel meer. Dat zie je niet. En eerlijk gezegd hoeft dat ook niet. Als een familie in alle rust afscheid heeft kunnen nemen, dan heb ik mijn werk goed gedaan.