Soms is klein groot genoeg

Soms ontmoet ik mensen die me nog lang bijblijven.
Frans is daar één van.
Ik ontmoet hem op de avond dat zijn moeder overlijdt. Als ik aanbel, doet hij zelf open. Terwijl we naast het bed van zijn moeder staan, vertelt hij dat hij de afgelopen vijftien jaar voor haar heeft gezorgd. Hij is enig kind en heeft verder nauwelijks familie.

De volgende ochtend bespreken we de uitvaart.
Ik vraag hem: “Hoeveel mensen wil je uitnodigen?”
Hij denkt even na en zegt dan iets wat me raakt:
“Ik denk dat ik me in een grote groep eenzamer voel dan in een klein warm clubje.”
Ik begrijp hem meteen.
Niet de grootte van een afscheid bepaalt de warmte, maar de mensen die er zijn.
Samen kiezen we voor een intiem afscheid, met alleen de mensen die voor hem belangrijk zijn.

Op de dag van de uitvaart spreekt Frans als eerste. Goed voorbereid staat hij achter het spreekgestoelte en vertelt het verhaal van zijn moeder. De dominee blijft tijdens zijn toespraak zitten en geeft hem alle ruimte. Ook hij vertelt een mooi verhaal en heeft de moeder van Frans persoonlijk gekend. Ik zit gewoon tussen de andere gasten en stel af en toe een vraag. Zo ontstaan, voorbereid én spontaan, de mooiste herinneringen. Voor we het weten vliegt het uur voorbij.
Er is geen volle aula.
Geen lange rij bezoekers.
Maar wel een ruimte vol oprechte aandacht, liefde en verbondenheid.
En misschien is dat wel precies wat mij zo bijblijft aan dit afscheid.

We denken soms dat groter mooier is.
Meer mensen.
Meer bloemen.
Meer woorden.
Maar ik heb geleerd dat warmte niet in aantallen zit.
Soms zit die juist in een klein groepje mensen dat elkaar kent, elkaar begrijpt en er echt voor elkaar is.
Soms is klein groot genoeg.