Moederdag

Wij deden daar eigenlijk nooit zo veel aan.
En toch… nu mijn moeder er niet meer is, merk ik dat ik er juist extra bij stilsta.
Ik hoop dat jullie net zo’n lieve moeder hebben of hebben gehad als mijn broer en ik.
Alhoewel… lief misschien niet helemaal het juiste woord is.
Maar ze was wél heel liefdevol.
Mijn moeder was zorgzaam en kon als een leeuwin voor haar kinderen opkomen.
Als je haar vroeger vroeg wat ze later wilde worden, zei ze:
‘Ik wil moeder worden.’
Nou… dat was ze.
En hoe.
Ze is een fantastische moeder geweest.
Mijn moeder was misschien niet altijd “lief” in de makkelijke zin van het woord.
Maar als je kijkt naar wat ze heeft meegemaakt, is dat misschien ook niet zo gek.

Haar echtgenoot overleed op jonge leeftijd en daar stond ze dan, met twee kinderen.
Juist op dat moment had ze mensen om zich heen nodig.
Maar sommige familieleden en mensen waarvan ze dacht dat ze op ze kon rekenen, lieten haar toen in de steek.
Wij woonden in Zaandam, terwijl veel familie verder weg woonde.
En heel eerlijk: wij waren vaker degene die op bezoek gingen dan andersom.
Mijn moeder had geen rijbewijs, dus haar wereld werd kleiner.
Vriendschappen verwaterden.
En toen ze later opnieuw mensen toeliet en merkte dat het niet altijd oprecht was, heeft ze dat stukje eigenlijk afgesloten.

En dat is misschien wel waarom ze niet altijd “lief” was zoals mensen dat verwachten.
Maar liefdevol was ze wel.
Als ik met haar door het winkelcentrum liep, maakte ze met iedereen een praatje.
En als ik er alleen liep, hoorde ik vaak:
“Wat heb jij een lieve moeder.”
Wij hebben haar nooit overladen met cadeaus.
En dat hoefde ook niet.
Daar werd ze niet gelukkig van.

Waar ze wél gelukkig van werd, was dat het goed ging met ons.
Dat we naar haar omkeken.
Dat we bij haar bleven komen.
En dat deden we ook.
Ik heb het nooit als een opgave gevoeld om bijvoorbeeld elke vrijdag bij haar te zijn.
Integendeel.
Het gaf me rust.
Als ik bij mijn moeder was, dan was ik gewoon bij mijn moeder.
De wereld kon buiten gewoon doorgaan, maar ik was daar even niet.
En toch vraag ik me wel eens af of ze zelf heeft geweten wat een bijzondere vrouw ze was.
Ik denk het niet.
Ze was best onzeker.
En dat is eigenlijk zonde.

Dus als je nog een moeder hebt…
vertel haar nog eens extra hoe speciaal ze is.
Maar nog belangrijker:
ga bij haar zitten.
Drink een kopje thee.
En wees er gewoon.