Almere Bruist artikelen
Hieronder vind je alle artikelen van Joyce van Helden die in verkorte vorm in “Almere Bruist” zijn verschenen.
Liefde blijft
De meeste mensen sterven uiteindelijk aan ouderdom. Maar een hoge leeftijd bereiken betekent niet dat het gemis kleiner wordt. Wanneer twee mensen een leven lang samen zijn geweest, voelt het overlijden van één van hen als een amputatie. Alsof een deel van jezelf verdwijnt.
Als ouder wil je dat je kind gelukkig is. En later, wanneer de rollen zich omdraaien, wil je als kind net zo goed dat je ouders hun laatste jaren onbezorgd kunnen leven. In de praktijk is dat vaak lastig. Ouderdom komt zelden alleen. Dementie, lichamelijke beperkingen, een verhuizing naar een woonzorgcentrum, het vraagt veel van mensen.
Als uitvaartverzorger, maar ook als dochter en mantelzorger, heb ik in Almere goede en minder goede woonzorgcentra gezien. Ik ken mensen die daar nog gelukkige jaren hebben gehad. Maar wanneer één van de twee alleen verder moet, verandert alles. Dan is het maar de vraag of de achterblijvende partner zich nog werkelijk gelukkig kan voelen.
Heel eerlijk: soms lijkt de dood vriendelijker dan een leven dat alleen nog uit wachten bestaat. Het is niet de eerste keer, en zeker niet de laatste, dat twee geliefden kort na elkaar overlijden.
Enkele dagen geleden belde een meneer mij.
‘Goedendag, met Jaap Johansen. Ik moet een uitvaart.’
Hij vertelde dat hij twee jaar geleden zijn vrouw had verloren. Zij was gecremeerd in Crematorium Almere. Zelf was hij niet meer mobiel en vroeg of ik langs kon komen.
Ik beloofde te komen en nam gevulde koeken mee. Achteraf was ik daar blij om, want hij had nog precies drie crackers in huis om zijn dag door te komen.
Hij vertelde hoe zijn vrouw in het ziekenhuis lag en hoe hij onderweg daarheen werd aangereden op het voetpad. Zijn bekken brak, opereren was niet mogelijk. Zijn vrouw overleed. De uitvaart werd geregeld. En nu, pas nu, brak het hem op.
‘We hebben bewust geen kinderen gekregen,’ zei hij. ‘We hadden genoeg aan elkaar. Ik geloof niet in een leven na de dood, maar ik wil dat mijn as bij haar wordt uitgestrooid.’
Ik beloofde hem dat ik daar persoonlijk voor zou zorgen.
De gevulde koeken liet ik achter.
Hij wilde niet verder zonder haar. En soms is dat geen wanhoop, maar liefde.
